Μια γιορτή μνήμης και ελπίδας
Υπάρχουν φωνές που, ακόμη κι όταν σωπαίνουν, συνεχίζουν να ακούγονται μέσα στον χρόνο. Φωνές ανθρώπων που διεκδίκησαν το δικαίωμα να ζουν ελεύθεροι, να εκφράζουν τη γνώμη τους και να ονειρεύονται ένα καλύτερο αύριο. Μία από αυτές τις φωνές ακούστηκε τον Νοέμβριο του 1973 από το Πολυτεχνείο και έγινε σύμβολο αγώνα για την ελευθερία και τη δημοκρατία.
Με αφορμή την επέτειο της 17ης Νοεμβρίου, παρουσιάσαμε τη γιορτή μας με τίτλο «Το ραδιόφωνο της ελευθερίας». Με την αφήγηση, τη μουσική και τις κινήσεις τους, τα παιδιά ταξίδεψαν σε μια ιστορία που ξεκίνησε μέσα στην καθημερινότητα μιας πόλης και προχώρησε σε μια εποχή δύσκολη, όπου οι άνθρωποι φοβούνταν να μιλήσουν ελεύθερα.

Τα βιβλία των φοιτητών, οι σωλήνες που ενώθηκαν για να μεταφέρουν το μήνυμα του ραδιοφώνου και τα πλακάτ με τις λέξεις «Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία» έγιναν εικόνες της γιορτής μας. Και όταν ακούστηκε το «Εδώ Πολυτεχνείο», θυμηθήκαμε πως μια φωνή μπορεί να ταξιδέψει μακριά, να ενώσει ανθρώπους και να κρατήσει ζωντανή την ελπίδα.
Με σεβασμό και συγκίνηση, τιμήσαμε τη μνήμη όσων αγωνίστηκαν και όσων έχασαν τη ζωή τους εκείνες τις ημέρες. Ένα γαρύφαλλο έγινε το δικό μας σιωπηλό αφιέρωμα. Στη συνέχεια, η Δημοκρατία επέστρεψε στη σκηνή μέσα από τα παιδιά, ενώ οι ζωγραφιές τους γέμισαν τον χώρο με χρώματα και αισιοδοξία.
Η γιορτή μας έγινε μια ευκαιρία να πλησιάσουμε την ιστορία με τρόπο τρυφερό και κατανοητό για τα παιδιά. Να μιλήσουμε για την ελευθερία, τη δημοκρατία, τη δύναμη της φωνής και τη σημασία του να ακούμε ο ένας τον άλλον. Γιατί η μνήμη αποκτά νόημα όταν γίνεται αφορμή να σκεφτούμε πώς θέλουμε να είναι ο κόσμος μας σήμερα και αύριο.
Και τα παιδιά, με το τραγούδι τους, μας θύμισαν πως η ελπίδα μπορεί να ανθίζει ξανά — μέσα από κάθε φωνή, κάθε όνειρο και κάθε χρώμα.
Ψωμί — Παιδεία — Ελευθερία.
Για κάθε παιδί. Για κάθε άνθρωπο.
Ακολουθούν κατασκευές των παιδιών για το Πολυτεχνείο:















Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου