Η πόρτα του νηπιαγωγείου άνοιξε ξανά και το σχολείο μας γέμισε παιδικές φωνές, χαμόγελα και καινούριες γνωριμίες. Για κάποιους ήταν μια γνώριμη επιστροφή, για άλλους ένα πρώτο, μεγάλο βήμα.
Αυτές τις πρώτες μέρες δώσαμε χρόνο ο ένας στον άλλον. Παίξαμε, εξερευνήσαμε τις γωνιές της τάξης, μάθαμε τα ονόματά μας και αρχίσαμε να φτιάχνουμε τις δικές μας μικρές συνήθειες. Μέσα από το παιχνίδι και τις δημιουργίες μας, κάθε παιδί βρήκε σιγά σιγά τη θέση του στην παρέα.
Υποδεχτήκαμε τα παιδιά με μικρά δωράκια και ένα σποράκι για να πάρουν μαζί τους στο σπίτι. Όπως το σποράκι χρειάζεται χρόνο και φροντίδα για να μεγαλώσει, έτσι κι εμείς αφήσαμε τη νέα μας παρέα να ανθίσει με τον δικό της ρυθμό.
Φτιάξαμε σπιτική πλαστελίνη και την πλάσαμε με τα χέρια μας, δοκιμάζοντας σχήματα και ανταλλάσσοντας ιδέες. Κάναμε την πρώτη μας ζωγραφιά και γεμίσαμε τα χαρτιά με χρώματα, σκέψεις και όσα ήθελε το κάθε παιδί να μας δείξει από τον κόσμο του. Στο «Σακίδιο της καρδιάς μου» δώσαμε χώρο σε όσα αγαπάμε και θέλουμε να κουβαλάμε μαζί μας στο σχολείο.
Διαβάσαμε και το παραμύθι «Ένα φιλάκι στο χεράκι». Η ιστορία του μάς βοήθησε να μιλήσουμε για τον αποχωρισμό, για τους ανθρώπους που αγαπάμε και για το πώς μπορούμε να νιώθουμε την αγάπη τους κοντά μας, ακόμη κι όταν βρισκόμαστε στην τάξη. Στο «Σακίδιο της καρδιάς μου», οι γονείς έγραψαν λίγα λόγια για τα παιδιά τους και τα παιδιά ζωγράφισαν όσα ήθελαν να κρατούν μαζί τους από το σπίτι.
Κάναμε και την πρώτη μας ζωγραφιά, γεμίζοντας τα χαρτιά με χρώματα και δίνοντας στο κάθε παιδί χώρο να εκφραστεί με τον δικό του τρόπο.Κάθε πρωινό φέρνει μια νέα ανακάλυψη, μια προσπάθεια, μια φιλία που ξεκινά. Κι έτσι, μέρα με τη μέρα, η τάξη γίνεται ένας χώρος όπου νιώθουμε άνετα να δοκιμάζουμε, να μοιραζόμαστε και να μεγαλώνουμε μαζί.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου